Halbuki yazılması gereken o kadar çok şey varken!!
Aklında,kalbinde kağıtlara dökülmeyi bekleyen onca şey varken neden üşenir ki insan?
Bazen gerçekleri yazman da gerekmez. Mesela kurduğum düşler,hayallerin yada gerçekleşmesini istediğin şeyler bekler yazılmayı...Kayda değer bulduğun her şey değerlidir aslında.
Ruhunda izler bırakan anılar, kalbine sığmayan sevinçler , umutlar, kırgınlıklar ve heyecanlar kayda alınmaya değmez mi sence?
İnsan hayatın temposunda kaybolup gidiyor,vakit bulamıyor. Hıh!! Yalan hemde külliyen... Kötü bir olayla karşılaştığın zaman her şey daha da zor gelir insana. Bu normal midir? Tabi ki.. Fakat bıraktın mı yemek yemeği ? Yahut "Bugün moralim çok bozuk su içmeyeceğim" dedin mi? Tabi ki Hayır.. Peki yazmayı niye bıraktın? Bu işler senin bir parçan iken normal yaşamında, niye yazmayı bir kenara ittin bu işlere devam ederken. Üşenme.. Vakit varken yazmaya,bırakma onu. Belkide seni en iyi anlatan iyi yaprak kağıt ve bir kalemdir.Sen ne anlatırsan dinler , inanır ve içine atar.
Unutma Yazdığın kadar tanırsın kendini...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder